W XIX wieku dotarło do Europy wielkie zafascynowanie kulturą dalekiego wschodu. Było to widoczne zwłaszcza w modzie i architekturze oraz w sztuce i kulinariach (na dworach podawano wówczas niezwykle wyszukane, jak na ówczesne czasy potrawy podczas przyjęć oraz uczt).
XIX-wieczni Japończycy już wówczas uważali tatuaż za część piękna ciała, a także za bardzo wyrafinowaną sztukę. Są dwie teorie mówiące o powstaniu tatuażu japońskiego. Pierwsza z teorii przypisuje powstanie tatuażu ludom Anjów, był to lud zamieszkujący Japonię w okresie od VII wieku przed naszą erą do około 250 roku. Plemię to przemierzało całą Azję aż w końcu osiedlili się na Hokkaido. Lud ten tatuował głównie kobiety, miejscem na tatuaż były zewnętrzne części rąk oraz bardzo często okolice ust. Proces tatuowania był podzielony na trzy etapy zależne od wieku i zaczynał się w wieku dojrzewania, a kończył się w momencie, gdy kobieta osiągnęła wiek dojrzałości. Trzeci etap to powstawanie tatuażu na plecach lub ramionach. Tatuaż miał podłoże w głębokiej wierze, która mówiła, że kobieta będąca mężatką szybko umrze oraz po śmierci napiętnuje ją szatan wielkim mieczem.
Kolejnym powodem tatuażu był funkcja społeczna, kobiety nie posiadające tej sztuki na sobie były odsuwane od wszelkich formalnych spotkań, oraz wykluczane z życia towarzyskiego.
Oczywiście ówczesne tatuaże nie były wykonywane tak, jak w dzisiejszych czasach za pomocą igły do tatuażu, ale za pomocą innych prymitywnych technik. W tamtych czasach tatuaż pełnił również funkcje ochronne zarówno przed złymi duchami, jak również związane ze zdrowiem.